Mörg þekkjum við Góða hirðinn, nytjamarkað SORPU, eigum hluti þaðan eða höfum sent eitthvað þangað. Hlutir sem þangað rata eru fjölbreytt safn og þar geta leynst fjársjóðir. Í Góða hirðinum er gífurleg umsetning hluta og hundruðir gesta koma daglega til að gramsa og sækja í viðburði. Hann er því bæði félagslegt og menningarlegt rými. Gestir sem þangað koma eru safnarar, almenningur og iðnaðarfólk sem vilja endurnýta og gefa gömlum hlutum framhaldslíf.

Margar af mínum fyrstu minningum tengjast bókum. Ekki bara bókunum sjálfum, heldur líka samverustundunum sem þær sköpuðu. Áður en ég byrjaði í grunnskóla kenndi amma mér að lesa og saman fórum við í gegnum bækur eins og Láki, Ferðir Dagfinns dýralæknis, Helgi skoðar heiminn og Selurinn Snorri. Þessar bækur má enn í dag finna í bókaskápnum mínum, ekki aðeins sem lesefni heldur einnig sem minningar um nánd, hlýju og sameiginlega upplifun. Bókin er nefnilega ekki bara hlutur, hún er tenging.
​
Sem barn og unglingur eyddi ég löngum stundum á Amtsbókasafninu á Akureyri þar sem ég las allt sem ég komst yfir. Bókasafnið var meira en staður til að nálgast bækur; það var rými þar sem tíminn hægði á sér og hægt var að hverfa inn í aðra heima. Í dag fer ég sjaldnar á bókasöfn en þegar ég geri það finn ég enn þessa sömu ró og bækurnar kalla áfram á mig. Ætli þessi tilfinning sé ástæðan fyrir því að bækur og rými helguð bókum halda áfram að skipta fólk máli, þrátt fyrir nær ótakmarkað aðgengi að stafrænu efni?
​

Á flandri mínu um bókamarkað nýlega rambaði ég á bók sem fjallar um árumeistara
jarðar. Eftir smá umhugsun ákvað ég að kaupa bókina, gluggaði aðeins í hana þegar
heim var komið og gleymdi henni svo í kjölfarið. Í augnablikinu safnar hún ryki inni í
bókaskáp, umkringd bókum sem einhverjir myndu eflaust fussa og sveia yfir að ég
hafi eytt pening í.
​

Í gamla læknishúsinu á Eyrarbakka bjó fjölskylda Gísla Ó. Péturssonar (f.1867 – d.1939) héraðslæknis og konu hans Aðalbjargar Jakobsdóttur (f.1879 – d.1967) frá árinu 1916. Í raun var þetta glænýtt hús þegar þau fluttu inn en áður hafði þar staðið hús sem brann 26. janúar 1916. Húsið var samt alltaf kallað  gamla læknishúsið og er enn (Vikar Pétursson, e.d.). 
Þau hjón eignuðust 10 börn auk þess að taka að sér tvö uppeldisbörn. Börnin voru Pétur cand. phil. (f.1900), Jakob verkfræðingur (f.1902), Guðmundur læknir (f.1907), Petrína (f.1908), Þorvaldur f.1909), Ketill lögfræðingur (f.1911), Ólafur tæknifræðingur (f.1913), Sigurður gagnfræðingur (f.1916), Valgerður (f.1918) og Guðrún (f.1920). Börnin sem þau tóku í fóstur voru Vigdís Ólafsdóttir (f.1904) sem lést ásamt Valgerði úr taugaveiki í janúar 1926 og Ingibjörg Sigvaldadóttir (f.1929) (Gísli Ólafur Pétursson, 1993).  
​